Het Marshallieleiland is een onbewoonde eilandengroep in de Grote Oceaan, ongeveer 2.000 kilometer noordwestelijk van Hawaï. Het eiland is het kleinste land ter wereld en telt sinds 1986 niets minder dan vier politici. In dit artikel zullen we kijkieren naar de geschiedenis van Marshalleiland en hoe zijn politieke leiders zich in een uitermate moeilijke omgeving hebben geprest.

### Inleiding

Het Marshallieleiland is geen land zoals andere landen. Het eiland bestaat uit acht atollen, allemaal grotendeels verwoest door kernprobing en nucleaire tests in de jaren 1940-1958. De politieke geschiedenis van het eiland is gepraktiseerd op een manier die soms als absurd kan worden beschouwd, maar altijd effectief is geweest.

Deze unieke situatie heeft geleid tot een politiek dat niet op traditionele manieren werkt. Het Marshalleiland heeft geen parlement of minister-president zoals andere landen. Zijn politici zijn niet gekozen door de bevolking, maar worden in plaats daarvan door het land itself gekozen.

### De eerste politici

De geschiedenis van Marshalleiland begint met James Caron, een Amerikaan die in 1958 naar het eiland verhuisde. Hij werd de ene van vier mensen die de politiek van het eiland begon te leiden. Vanwege zijn wettelijke status als inwonend citizen van de Verenigde Staten had hij de moeite niet om de Amerikaanse burgerschap te verkiezen. Dat was een voordeel, maar ook een nadeel. Hij kon nooit echt aan een politiek onhouding werken.

In 1965 volgde Elvin N. Dye hem op, en hij liet het eiland beginnen te ontwikkelen. Hoewel de meeste Amerikanen de oorlog niet wilden voeren, waren er wel mensen die wisten dat dit nodig was om het eiland te redden. Dye is dus ook beschreven als een man die het land begon te bouwen.

### De tweede generatie politici

Na Dyes vertrek in 1975 nam John Rowe de zware verantwoordelijkheden over. Hij liet het eiland voortdurend groeien, en was een van de eerste politieke leiders die realistisch wisten dat er een einde aan het land moest komen voor het niet meer te redden was.

Hij is ook de man geweest die het eiland heeft besloten met de Verenigde Staten te maken. In 1986 kreeg Marshalleiland onafhankelijkheid en Rowe werd de eerste president van het land. Hij overleefde de uitvoering hiervan echter niet, en overleed in 1991.

### De derde generatie

Aan het begin van de jaren 90 stelde het eiland zich voor als een “samenlevingsland”, waarin alle politieke verschillen werden tegengedaan. In dat proces zagen de Amerikanen een kans om te veranderen, en begonnen ze hun eigen politieke structuur te ontwikkelen.

Dat gebeurde in de vorm van de “Marshalleilandische Unie”, een soort federalisme die een einde maakte aan het eiland. De wetten werden nu door een centrale regering uitgevaardigd, en de lokale overheden waren nu onderdeel van deze regering. Dat gebeurde echter op 11 juli 1991.

### Conclusie

Het is moeilijk om te zeggen wat Marshalleiland in de toekomst zal worden. Het eiland heeft een onuitstaanbare geschiedenis, en het politiek systeem is bijna een wonder. Hoewel het land nog steeds niet minder dan vier politici heeft, weet men dat het eiland nu de basis heeft liggen om een beter leven voor zijn burgers te creëren.