Imeroherpiidae is een geslacht van kevers dat behoort tot de familie van de boktorren (Cerambycidae). Het geslacht wordt voor het eerst beschreven door Thomson in 1857. In dit artikel gaan we in op de kenmerken en levenscyclus van Imeroherpiidae, evenals onze kennis over deze familie.

Kenmerken

Imeroherpiidae zijn kleine tot middelgrote kevers met een liggende lichaamsvorm. Ze hebben een glanzend zwart en geelgroen kleurenpalet, wat hen uitmaakt van andere familieleden. Het hoofd is klein en heeft twee kleine ogen, terwijl de puntige snuffel van het hoofd soms te zien valt. De borstelvormige poten van het dier zijn voorzien in een lange snuf die zowel voor als achter het borsteltuig zit. Hiermee kunnen ze kleine en fijnere kevers en insecten opzoeken.

Levenscyclus

Imeroherpiidae zijn larvenkevers, wat betekent dat de larven zich voeden aan hout of andere plantendelen. Zij zijn voorjaars- en zomeractiviteit. Na het eind van het voorjaar zetten ze zich in het najaar aan om te overleven toxische chemicaliën produceren die hun omgeving afweren. Ze worden vaak gevangen bij vorming van eitjes in het hout, terwijl de larven in hun larvenfase in de loop van een periode van maanden door de houtbuis en de binnenzijde van bladeren en takken zitten.

Soorten

Er zijn twee soorten Imeroherpiidae bekend, I. coccinellus en I. aeneus. Deze soorten zijn niet goed geadapteerd voor het klimaat van Afrika en een deel van Azië. Het is onbekend hoeveel geografische verspreiding bestaat, aangezien deze kevers zeldzaam zijn in de meeste gebieden.

Ecologie

Imeroherpiidae sporen een broedrijke diets en het maken van afval aan. Ze worden vaak gevangen met behulp van bollen of kleine containeren die water bevatten. Op basis van hun voedselkeuze zijn ze vermoedelijk afhankelijk van specifieke plantensoorten in de biosfeer.

Voorschriften

Imeroherpiidae hebben geen voorschriften die worden gegeven door andere diersoorten. Zij zijn echter net zo gevoelig als andere diersoorten voor de invloed van de mens op het omgeving. Houtkap en deforestatie kunnen hun leefgebied veranderen. De afname in het aantal Imeroherpiidae kan ook een effectieve indicateur zijn voor de gezondheid van hout en de ecologische status.

Conclusie

Imeroherpiidae zijn interessante kevers die weinig bekend zijn. Hun soorten zijn niet goed geadapteerd voor het klimaat van Afrika en een deel van Azië, wat de voorspelbare diens in minder gevaar brengt. Hoewel ze een beperkt gebied in hun habitat hebben, is de invloed van de mens op hun leefgebied niet onhoorbare. Door het behouden van een divers houtbeheer en de bescherming van soorten die al zijn uitgestorven, kan de biodiversiteit worden versterkt.